Η κατάθεση του νομοσχεδίου για την εκπαίδευση αποτελεί, χωρίς αμφιβολία, πράξη ασύγγνωστης μνησικακίας. Και όχι μόνο γιατί το υπουργείο δεν επιδίωξε τον παραμικρό διάλογο με τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς ή τα πολιτικά κόμματα και όλους τους ενεχόμενους φορείς. Ούτε γιατί φαίνεται να κάνει χρήση της χειρότερης εκδοχής της «κρίσης ως ευκαιρίας». Ενα πρώτο θεμελιώδες ζήτημα είναι η πλήρης αδιαφορία για τα ουσιώδη της περιόδου. Ενα σοβαρό υπουργείο, νομίζω, θα ξεκινούσε έχοντας επίγνωση πως τον Σεπτέμβριο τα θέματα καίριας παιδαγωγικής σημασίας θα αφορούν το πώς θα πρέπει να διδάξουμε, τι θα γίνει με την ύλη, ποιες μετατροπές του αναλυτικού και του ωρολόγιου προγράμματος πρέπει να γίνουν, ώστε να μην προστεθεί στη φετινή απώλεια κι άλλη μία μεγαλύτερη. Είναι προφανές, σε οποιονδήποτε λογικό άνθρωπο, όχι αριστερό λόγω της υπερβολικής Κοινωνιολογίας, απλώς λογικό, ότι οι τράπεζες θεμάτων, η αυστηροποίηση (sic) της προαγωγής, η αύξηση των εξεταζόμενων μαθημάτων, η «...