κοινωνιολόγος

Η ευκαιρία να γράψει ιστορία η Εθνική χάθηκε… Τα παιδιά του Σάντος έκαναν μεγάλη ανατροπή, αλλά έπεσαν σ’ έναν φοβερό γκολκίπερ κι αποκλείστηκαν στα πέναλτι (5-3, κ.α. 1-1) από την Κόστα Ρίκα.  Τα συναισθήματα που βγάζει το ποδόσφαιρο, πολλές φορές δείχνουν πως δεν είναι ένα απλό άθλημα… Δεν είναι μια «δουλειά», δεν υπάρχει μόνο επαγγελματισμός. Υπάρχει χαρά, λύπη, καρδιά, ψυχή, πόνος, κλάμα…  Και δυστυχώς για την Εθνική βρήκαν εφαρμογή τα «αρνητικά». Γιατί όταν παλεύεις για 120 λεπτά, όταν δίνεις όλο σου το «είναι» για μια πρόκριση, λυγίζεις, πονάς, στεναχωριέσαι, βουρκώνεις.  Όπως έκαναν όλοι οι διεθνείς μετά τον αποκλεισμό απ’ την Κόστα Ρίκα. Το έβλεπες στα κοντινά πλάνα της τηλεόρασης, τα μάτια τους ήταν κόκκινα, είχαν συγκινηθεί, δεν μπορούσαν να το πιστέψουν πως έχασαν έτσι την ευκαιρία να γράψουν ιστορία. Και πώς να μην είναι; Δεν είναι απλά μια μπάλα που κλοτσάς, ρε παιδιά…  Και ό,τι και να γίνεται,...

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2014/06/blog-post_8008.html (Ελλάδα-Ακτή Ελεφαντοστού: Ο Σαμαράς χτυπάει το πέναλντι στο 92') Θα αντιστρέψω το συνηθισμένο κλισέ: «Γιατί απαγορεύεται να παίζουμε άμυνα;» που λέγεται μετά το Euro 2004 και θα πω: «Γιατί απαγορεύεται να παίζουμε επίθεση;». Είναι δηλαδή στο DNA μας, που θα 'λεγε και η Χαλκιά να ταμπουρωνόμαστε και να κάνουμε την υφήλιο να βαριέται και δεν είναι στο DNA μας να βγαίνουμε μπροστά να παίζουμε μπάλα και να το χαίρονται και οι Ελληνες και όποιος έτυχε να βλέπει το ματς; Μήπως δηλαδή εγκλωβιστήκαμε στον τρόπο παιχνιδιού του 2004 και αδικούμε τις δυνατότητες των παικτών που και μπάλα παίζουν, και θέαμα μπορούν να δίνουν; Νομίζω ότι η Εθνική έχει εγκλωβιστεί σε ένα «σύνδρομο Ρεχάγκελ» που για το αποτέλεσμα πρέπει να ταμπουρώνεται. Καλό το αποτέλεσμα, αλλά καλύτερη η μπάλα. Και αν έρθει και κάποια ήττα, δεν έγινε τίποτα. Το ίδιο έγραφα στο twitter: «Μπράβο τους, προκριθούνε-δεν προκριθούνε» πολύ πριν λήξει...